บทที่ 65

บทที่ 65

หลีเฉินพอได้ยินว่าตนเองมีชื่อแล้ว ก็ยิ้มออกมาเหมือนเด็กเล็กคนหนึ่ง เย่เสี่ยวเสี่ยวเห็นท่าทางของเขาแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ ในใจคิดว่า 'ช่างเถอะ เห็นแก่ที่เขาความจำเสื่อม ยอมให้เขาตามติดไปแบบนี้ก็แล้วกัน! เผื่อว่าวันไหนเขาจำเรื่องอดีตได้ขึ้นมา ก็คงจะจากไปเอง'

หลีเฉินดีใจจนเนื้อเต้นแล้วเอ่ยกับเย่เสี่ยวเสี่ยวว่า "ข้าชอบเสี่ยวเอ๋อร์ที่สุดเลย เสี่ยวเอ๋อร์ก็ชอบข้าด้วยใช่ไหม" "ใช่ ๆ ข้าก็ชอบเจ้าเหมือนกัน" เย่เสี่ยวเสี่ยวเอ่ยตอบด้วยสีหน้าจนปัญญา

พอพูดจบนางก็เพิ่งนึกถึงคำเรียกที่หลีเฉินใช้กับตนเองขึ้นมาได้ จึงรีบเอ่ยขึ้นทันทีว่า "เจ้าจะเรียกข้าว่าเย่เสี่ยวเสี่ยว, เย่จื่อ หรือเสี่ยวเสี่ยวก็ได้ ทำไมต้องเรียกว่าเสี่ยวเอ๋อร์ด้วยล่ะ" "เสี่ยวเอ๋อร์เวลาเรียกแล้วฟังดูไพเราะดีออก เจ้าไม่ชอบหรือ" "ก็ไม่ได้ไม่ชอบหรอก"