บทที่ 58

บทที่ 58

วันต่อมาตั้งแต่เช้าตรู่ เย่เสี่ยวเสี่ยวก็มาปรากฏตัวอยู่ที่หน้าห้องของเซวียอันด้วยท่าทางลับ ๆ ล่อ ๆ หากผู้ใดที่ไม่รู้ความสัมพันธ์ของพวกนางเข้า คงนึกว่านางมาลักขโมยของเป็นแน่

เวลานี้เย่เสี่ยวเสี่ยวกำลังคิดหาวิธีปลุกเซวียอันอยู่ ท้ายที่สุดการถูกรบกวนระหว่างบำเพ็ญเพียรย่อมเสี่ยงต่อการธาตุไฟเข้าแทรกได้ง่าย ยิ่งในตอนที่นางยังคงพิงกรอบประตูเพื่อคิดหาหนทางอยู่นั้น เซวียอันก็เดินมาที่ประตูและเห็นเงาร่างที่อยู่หน้าห้องของตน บนใบหน้าพลันปรากฏรอยยิ้มขึ้นมา

นางเดินมาถึงประตูแล้วกระชากเปิดออกกะทันหัน เย่เสี่ยวเสี่ยวที่ไร้ซึ่งการระวังตัวใด ๆ จึงเซถลาล้มกลิ้งลงไปกองกับพื้นทันที เมื่อเห็นเย่เสี่ยวเสี่ยวเป็นเช่นนั้น เซวียอันก็หัวเราะออกมาเสียงดังพร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า "เย่จื่อ เจ้าก็บำเพ็ญเซียนแล้วแท้ ๆ เหตุใดยังสะดุดล้มหัวคะมำได้อีกเล่า ฝีมือเจ้ายังต้องได้รับการพัฒนาอีกเยอะนะเนี่ย"