บทที่ 42

บทที่ 42

หลังจากหวางหานและหลี่ชี่บรรลุข้อตกลงกันแล้ว พวกเขาก็ทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นั่งกินดื่มกันต่อราวกับว่าเมื่อครู่คนที่ออกอาการฮึดฮัดไม่ใช่ตนเอง เล่นเอาคนอื่นๆ พากันงงงวยไปตามๆ กัน

เย่เสี่ยวเสี่ยวไม่รู้เลยว่าภายใต้ความไม่รู้เรื่องรู้ราวของตน นางกลับต้องติดหนี้อาหารมื้อใหญ่อีกมื้อเสียแล้ว ทว่าเรื่องที่เกือบจะลากเซวียอันให้เขวออกนอกลู่นอกทางจึงถูกปัดตกไปเช่นนี้

พวกเขาก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังลานประลองของกงซูเวิ่น เซวียอันเดินนำหน้าด้วยท่าทางร่าเริง เย่เสี่ยวเสี่ยวเดินตามอยู่เบื้องหลังอย่างระมัดระวังและเชื่องช้า ส่วนเถาหรานขณะที่เดินก็นัยน์ตาดุคมกริบกวาดมองเย่เสี่ยวเสี่ยวเป็นระยะ

หลังจากที่เซวียอันประลองจบลงได้ไม่นาน กงซูเวิ่นก็ก้าวขึ้นสู่ลานประลอง คู่ต่อสู้ของเขาเป็นผู้บำเพ็ญสายเวทผู้หนึ่ง ฝีมือถือว่าไม่เลวทีเดียว ทว่าเมื่อเทียบกับกงซูเวิ่นแล้วยังคงห่างชั้นกันอยู่มาก