บทที่ 23

บทที่ 23

ทั้งสองคนพูดคุยกันเรื่องสัพเพเหระมากมาย ไม่นานท้องฟ้าก็เริ่มมืดค่ำลงแล้ว เย่เสี่ยวเสี่ยวเงยหน้ามองท้องฟ้าแล้วพบว่าหากไม่รีบกลับไป ท้องฟ้าคงมืดสนิทเสียก่อน นางจึงลุกขึ้นกล่าวว่า "เสี่ยวอันจื่อ ฟ้าเริ่มมืดค่ำแล้ว ข้าเองก็ต้องกลับไปแล้วล่ะ ข้าแบ่งของกินให้เจ้าเพิ่มอีกหน่อยก็แล้วกัน หากเจ้ามีเวลาว่างก็มาหาข้าเล่นได้นะ"

พูดจบก็หยิบข้าวของออกมาจากห้วงมิติไม่หยุด จนกระทั่งเห็นว่าบนโต๊ะกำลังจะวางไม่ไหวแล้วจึงหยุดมือ เซวียอันมองดูของอร่อยพวกนี้ น้ำลายแทบจะไหลออกมา เมื่อเห็นว่านางกำลังจะเดินจากไปจึงรีบดึงตัวนางไว้แล้วเอ่ยว่า "เย่จื่อ อีกไม่กี่วันศิษย์พี่ใหญ่ของข้าจะพาข้าไปรับภารกิจของสำนัก แถมยังพามือออกไปฝึกฝนประสบการณ์ข้างนอกด้วย เจ้าจะไปด้วยกันไหมล่ะ"

"ข้าคงไม่ไปกับพวกเจ้าหว่า ข้าอาจจะต้องรอจนกว่าจะทะลวงเข้าสู่ขั้นกลั่นลมปราณช่วงปลายถึงจะออกไปฝึกฝนประสบการณ์ข้างนอก ถึงตอนนั้นถ้าศิษย์พี่สามมีเวลาว่าง ข้าจะให้ศิษย์พี่สามพาไปเอง ตอนนี้ข้าอยู่ขั้นกลั่นลมปราณชั้นที่ห้า อีกไม่นานก็น่าจะไปถึงขั้นกลั่นลมปราณช่วงปลายได้แล้วล่ะ"