บทที่ 15

บทที่ 15

เย่เสี่ยวเสี่ยวเดินกลับยอดเขาหลอมอาวุธพลางชื่นชมทิวทัศน์ตลอดสองข้างทางไปด้วย ในใจก็ขบคิดไปด้วยว่าเมื่อกลับไปแล้วควรจะสร้างหุ่นเชิดดีหรือไม่ ควรสร้างขนาดใหญ่แค่ไหน และเป็นแบบใดดี หรือจะฝึกตนให้ระดับพลังสูงขึ้นเสียก่อนแล้วค่อยทำดีนะ

เดินทอดน่องกลับมาถึงถ้ำพำนักด้วยประการฉะนี้ เมื่อเข้ามาข้างในและมองดูวัสดุเหล่านั้น นางก็คิดขึ้นมาได้ว่า สู้ใช้เวลาตอนกลางคืนฝึกตน ส่วนตอนกลางวันก็อ่านตำรา แล้วทำหุ่นเชิดเพื่อฝึกฝนฝีมือเสียหน่อยน่าจะดี อืม... แถมยังต้องศึกษาเรื่องค่ายกลให้มากขึ้นด้วย ในเมื่อตนเองเป็นคนเลือกมันแล้ว ต่อให้ไม่กล้าพูดว่าเรียนได้เก่งกาจเลิศล้ำ แต่ก็ต้องไม่แย่จนเกินไปสินะ