กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 169 เพิ่มบท
บทที่ 169 เพิ่มบท
ความสุขและความเศร้าของมนุษย์เราหาได้เชื่อมโยงถึงกันไม่
เควินรู้สึกว่าการที่ฮังการีหางหนามอันองอาจน่าเกรงขามใช้ภาษามังกรขับขานบทเพลงยอมจำนนนั้น เปี่ยมไปด้วยความงดงามและชั้นเชิงทางศิลปะอันลึกซึ้ง แสดงให้เห็นว่าอดีตเจ้าแห่งสัตว์วิเศษได้ยอมก้มศีรษะอันสูงส่งให้แก่มนุษย์แล้ว
เพียงแต่การสื่อสารเจตนารมณ์ดันเกิดปัญหาขึ้นนิดหน่อย
เพราะคนข้างล่างไม่มีใครฟังรู้เรื่องเลยสักคน!
ล้อเล่นน่า ยุคนี้สมัยนี้ใครจะว่างจัดจนถึงขั้นไปร่ำเรียนภาษามังกรกัน?
แม้แต่แฮกริดที่ชอบเลี้ยงสัตว์วิเศษไซส์ยักษ์มากที่สุดก็ยังฟังไม่เข้าใจ... จะว่าไปก็น่าละอาย แฮกริดเลี้ยงสัตว์วิเศษด้วยความชอบล้วนๆ เขายึดคติว่ายิ่งใหญ่ยิ่งดี ยิ่งล่ำยิ่งสวย กินจุคือลาภอันประเสริฐ ไม่ว่าตัวอะไรก็เลี้ยงเหมือนหมาไปหมด ขอแค่กินอิ่มก็พอ ไม่เคยสนใจเลยว่าสัตว์วิเศษจะคิดยังไง
เควินสูดหายใจเข้าลึกๆ
ในฐานะจอมหลักแหลมแห่งเรเวนคลอ เขาตระหนักได้ทันทีว่าตัวเองทำพลาดไปเพราะเอาความคิดตัวเองเป็นศูนย์กลาง