กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 151 ในที่สุดก็ถึงคราวพวกเราแล้ว
บทที่ 151 ในที่สุดก็ถึงคราวพวกเราแล้ว
ปัง
ประตูห้องทำงานหัวหน้าบ้านสลิธีรินถูกลูปินผลักเปิดออก
ที่นี่ไม่มีใครอยู่เลยสักคน
ซิริอัสยังคงถูกโซ่เหล็กมัดตรึงไว้กับพื้นจนขยับเขยื้อนไม่ได้
ลูปินสะบัดไม้กายสิทธิ์ โซ่ตรวนก็คลายออกเอง ซิริอัสค่อยๆ ลุกขึ้นยืน น้ำตาเอ่อคลอเบ้า
เพื่อนรัก ในที่สุดนายก็มาช่วยฉันแล้ว!
ฉันรู้อยู่แล้ว มิตรภาพระหว่างพี่น้องมีค่ายิ่งกว่าทองคำ ความจริงใจทลายได้แม้ขุนเขา ไม้กายสิทธิ์อยู่ในมือ ไม่สนลิขิตฟ้า ขอเพียงทำตามหัวใจ!
คนรุ่นเรา คำว่าเพื่อนกันย่อมเป็นเพื่อนกันตลอดไป ความตายเป็นเรื่องเล็ก แต่คำสัตย์สัญญานั้นยิ่งใหญ่!