0149 บทที่ 149 อเวนเจอร์ส

บทที่ 149 อเวนเจอร์ส

บทที่ 149 อเวนเจอร์ส

แฮร์รี่ "..."

อาลู่ครับ ตอนแรกผมก็สงสัยในตัวอาแค่กะจิดริดเท่าเศษเล็บเท่านั้นแหละ แต่อาเล่นมีปฏิกิริยาแบบนี้ ทำเอาผมชักจะกลัวขึ้นมาแล้วนะ

ถ้าช่วยเจมส์ สเนปก็คงหาทางขัดขวางเต็มที่

ถ้าช่วยลิลี่ อาลู่ก็เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว... นั่นมันมนุษย์หมาป่าเชียวนะ! สิ่งมีชีวิตชั่วร้าย! ก่อกรรมทำเข็ญมานับไม่ถ้วน ใครจะรู้ว่าจะมีแผนการพิเรนทร์อะไรซ่อนอยู่บ้าง

แฮร์รี่บอกเลยว่า ในฐานะนักเรียนปีหนึ่งของฮอกวอตส์อย่างถูกต้องตามระเบียบ เขามันบริสุทธิ์เกินไป ทั้งอ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง ไม่เข้าใจหรอกว่าเวลาพวกสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายคิดแผนร้ายขึ้นมามันจะน่ากลัวขนาดไหน

ช่วยคนหนึ่ง ก็ต้องล่วงเกินอีกคนหนึ่งแน่นอน

"ถ้าผมเลือกช่วยพ่อ ศาสตราจารย์สเนปคงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ เขาทำงานที่ฮอกวอตส์มาตั้งหลายปี แถมยังเป็นถึงปรมาจารย์ปรุงยา รู้จักมักจี่กับพ่อมดแม่มดไม่รู้ตั้งเท่าไหร่ ถ้าเขาพาคนกลุ่มนี้แปรพักตร์ไปเข้าพวกกับโวลเดอมอร์ มันจะไม่ใช่การส่งกำลังเสริมให้ศัตรูหรอกเหรอ?"

แฮร์รี่ทำหน้าปั้นยาก หากแค่แปรพักตร์ตรงๆ ยังพอทำเนา แต่กลัวว่าสเนปจะผูกใจเจ็บแล้วไปดึงพรรคพวกมาเป็นโขยง พองานศึกชี้ชะตาระหว่างพ่อมดขาวกับพ่อมดดำมาถึงจุดแตกหักค่อยส่งสัญญาณโจมตีขนาบทั้งในทั้งนอก ถึงตอนนั้นอย่าว่าแต่จะช่วยใครเลย แม้แต่ตัวเองก็คงไม่รอดเหมือนกัน