0134 บทที่ 134 นายเป็นหมารึไง

บทที่ 134 นายเป็นหมารึไง

บทที่ 134 นายเป็นหมารึไง

ลูเซียสยังคงรอยยิ้มไว้บนใบหน้า แต่โทสะในอกกลับพุ่งพรวดพราดขึ้นมาไม่หยุด

นักเรียนฮอกวอตส์ตั้งหลายสิบชีวิตกำลังจับจ้องอยู่ เกียรติยศของตระกูลมัลฟอย ตัวข้าลูเซียสผู้นี้จะต้องเป็นคนปกป้องเอง!

"ศาสตราจารย์ควีเรลล์ หมายความว่ายังไงครับ"

ในเมื่อควีเรลล์ไม่ไว้หน้าตระกูลมัลฟอย ลูเซียสก็ไม่จำเป็นต้องไว้หน้าควีเรลล์เช่นกัน ซัดตรงๆ ใส่ทันที

ฉันไม่ได้หมายความว่าไงทั้งนั้นแหละ

ควีเรลล์เงยหน้าขึ้นสบตาลูเซียส แววตาของลูเซียสกำลังลุกโชนด้วยไฟแค้น ส่วนบรรดาพ่อมดน้อยรอบข้างก็มีสีหน้าพิลึกพิลั่นไปตามๆ กัน

ไม่ว่าอย่างไร เดรโก มัลฟอย ก็เป็นเพื่อนร่วมชั้นของพวกเขา

เพื่อนร่วมชั้นตกอยู่ในห้วงนิทราไม่ยอมตื่น ควีเรลล์ในฐานะอาจารย์แท้ๆ กลับดีใจจนเนื้อเต้น ช่างไม่ถูกกาลเทศะเอาเสียเลย