กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 115 ฉันจะไปเจอดัมเบิลดอร์
บทที่ 115 ฉันจะไปเจอดัมเบิลดอร์
ซิริอัสมองมันดังกัส
แกทำสีหน้าแบบนั้นหมายความว่ายังไง
ฉันเป็นถึงคุณชายใหญ่แห่งตระกูลแบล็กผู้สูงส่ง สมัยนั้นกินหรูอยู่สบาย ใช้เงินไม่เคยกะพริบตา เพื่อนฝูงล้อมหน้าล้อมหลัง จะไปเหมือนแกที่เป็นคนชังหมาเมินได้ยังไง
นี่เป็นสำนวนที่ออกสอบแน่นอน ซิริอัสเกลียดใคร คนคนนั้นก็เข้าข่ายสำนวนนี้เป๊ะๆ
เป็นทั้งคนและเป็นทั้งหมา ในโลกยุคปัจจุบันนี้มีแค่คนเดียวเท่านั้น
"วงการพวกเรามีคำพูดอยู่ประโยคหนึ่ง" มันดังกัสไม่ได้แยแสแม้แต่น้อย "เงินที่ยืมมาด้วยความสามารถตัวเอง ทำไมต้องคืนด้วยล่ะ"
ซิริอัส "..."
ไม่ใช่สิ วงการพวกแกเนี่ยนะ