กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 107 เพื่อตระกูล
บทที่ 107 เพื่อตระกูล
ถ้ำอันเหน็บหนาวและเงียบเหงาวังเวง
มัลฟอยนั่งอยู่อย่างเงียบสงบ เพลิงปีศาจล้อมรอบสมุดบันทึกไว้ พร้อมจะเผาทำลายมันให้สิ้นซากได้ทุกเมื่อ
ทอมรู้สึกกดดันเป็นบ้า
ฆ่าคนก็แค่หัวหลุดจากบ่า หลับตาแล้วลืมตาก็ตายไปแล้ว
แต่ความรู้สึกที่ความตายพร้อมจะมาเยือนได้ทุกวินาทีแบบนี้ มันน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตายเฉยๆ เสียอีก
ในช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตาย ทอมเค้นสมอง บังคับตัวเอง จนในที่สุดก็แต่งเรื่องขึ้นมาได้เรื่องหนึ่ง!
"ความจริงแล้ว ฉันคือพ่อของลูเซียส" ทอมเอ่ยปาก "เธอควรจะเรียกฉันว่าปู่"
ทอมมองมัลฟอยด้วยสายตาเปี่ยมเมตตาพลางทอดถอนใจ "พริบตาเดียวโตขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย ครั้งสุดท้ายที่เจอ เธอเพิ่งเกิดเองแท้ๆ"