กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 103 ฉันนี่แหละคือจอมมาร
บทที่ 103 ฉันนี่แหละคือจอมมาร
ชายหัวโล้นคนหนึ่ง ไม่มีทั้งคิ้ว หนวดเครา หรือแม้แต่จมูก หน้าตาประหลาด รูปลักษณ์พิลึกพิลั่น ผิวขาวซีด สีหน้าดุร้าย เบ้าตาลึกโบ๋ราวกับหลุมดำสองหลุม
ชายในชุดคลุมสีดำคนหนึ่ง บนใบหน้าสวมหน้ากากลวดลายพิลึกพิลั่นที่สลักอักษรรูนเอาไว้ ย่างก้าวหนักแน่นมั่นคง พ่อมดศาสตร์มืดนับไม่ถ้วนต่างก้มกราบคารวะเขา แผ่กลิ่นอายความชั่วร้ายอันลึกลับออกมาเต็มเปี่ยม
ใครคือจอมมาร ยังต้องถามอีกเหรอ?
โลกเวทมนตร์ไม่ได้กว้างใหญ่อะไรอยู่แล้ว ข่าวคราวจึงแพร่กระจายไปอย่างรวดเร็ว ควีเรลล์ตกใจแทบแย่เมื่อได้ยินว่ามีพ่อมดศาสตร์มืดนับแสนคนปิดล้อมร้านบอร์เจินและเบิร์กส์ และภายใต้การเรียกร้องอย่างหนักแน่นของโวลเดอมอร์ เขาจึงแกล้งทำเป็นปวดท้อง
"แฮกริด ฉันเป็นโรคถ้าไม่ได้พักผ่อนแล้วจะตาย" ควีเรลล์กุมท้อง "นายช่วยเฝ้าไว้หน่อยนะ"
การเข้าเวรมันก็แค่งาน อู้งานต่างหากถึงจะเป็นการทำกำไรจากเจ้านาย
แฮกริดโมโหจัด ฉันทำหน้าที่เป็นศาสตราจารย์วิชาการดูแลสัตว์วิเศษมาตั้งสิบปี รุ่นลายครามขนาดนี้ ตำแหน่งก็สูง
นายคิดว่าฉันเป็นเด็กใหม่เพิ่งเข้าวงการหรือไง?