กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 14 ฉันเชื่อแค่วิชาเวทมนตร์เท่านั้น
บทที่ 14 ฉันเชื่อแค่วิชาเวทมนตร์เท่านั้น
เยวี่ยปู้ฉวินถึงกับไปไม่เป็น
ไอ้บ้าเอ๊ย สามคนนี้โผล่พรวดมาจากไหนกันวะเนี่ย
แต่เขามันรุ่นใหญ่ลายคราม ต่อให้ฟ้าถล่มตรงหน้าก็ยังหน้าไม่เปลี่ยนสี ไม่ว่าคาสซานดรา ฟิชเชอร์ หรือโคลบี้จะพล่ามอะไรมา เยวี่ยปู้ฉวินก็ถือว่าผายลมทั้งเพ
"รุ่นพี่คะ พร่ำเรื่องอะไรกันเหรอ หนูฟังไม่เข้าใจสักนิดเลย"
น้ำเสียงนั้นใสปิ๊งราวกับนกการเวก แถมพอเอ่ยปากก็สำเนียงลอนดอนแท้เป๊ะ
เพลงกระบี่ปราบมารจะทำให้น้ำเสียงแหลมสูงขึ้น เยวี่ยปู้ฉวินจึงไหว้วานพระเจ้าหลักช่วยปรับดัดเส้นเสียง พร้อมกับเรียนรู้ภาษาต่างๆ เอาไว้ จะให้เสแสร้งแกล้งเป็นใครก็เนียนกริบไปหมด
ทั้งถูกทั้งดี คุ้มค่ายิ่งกว่าอะไร
ขอบคุณพระเจ้าหลักจริงๆ