กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 3
บทที่ 3 ฮอกวอตส์แห่งนี้มีปัญหาใหญ่เข้าให้แล้ว
พูดบ้าอะไรของมันเนี่ย หลัวชิงชิงจนปัญญาจะสรรหาคำพูด ฮอกวอตส์นี่มันถ้ำเสือแดนมังกรหรือไงกัน
"ไม่ใช่แน่นอนอยู่แล้ว!" พอเอ่ยถึงฮอกวอตส์ ดวงตาของรอนก็เป็นประกายวิบวับราวกับมีแสงเปล่งออกมา "ฮอกวอตส์คือโรงเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุด โดยมีข้อแม้ว่านายต้องไม่กระจอกถึงขั้นรับคาถาหยอกเล่นแค่บทเดียวยังไม่ได้น่ะนะ"
"อะวาดา เคดาฟ-ราเนี่ยนะหยอกเล่น" ฉู่เสวียนถึงกับไปไม่เป็น
"ก็ใช่น่ะสิ" รอนหัวเราะ "อาจารย์ใหญ่มาร์กผู้ยิ่งใหญ่ค้นพบเมื่อสิบปีก่อนว่า อะวาดา เคดาฟ-ราไม่ใช่คำสาปพิฆาตที่แท้จริงสักหน่อย มันทำได้แค่สังหารพวกสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอเปราะบางในพริบตาเดียวเท่านั้นแหละ"
"ความร้ายกาจที่แท้จริงของอะวาดาก็คือ ถ้านายใช้อะวาดาฆ่าสิ่งมีชีวิตใดๆ ก็ตามตายไปหนึ่งตัว ดาเมจของอะวาดาสายถัดไปของนายจะเพิ่มขึ้นอีกยี่สิบเปอร์เซ็นต์"
"หลังจากฆ่าสิ่งมีชีวิตใดๆ ต่อเนื่องกันครบสี่ตัวแล้ว พอถึงอะวาดาสายที่ห้า อานุภาพของมันถึงจะพุ่งสูงจนถึงระดับที่มนุษย์ทานทนไม่ไหว และกลายเป็นคำสาปพิฆาตอย่างแท้จริง"
"มีชื่อเสียงเล่าลือกันว่าต่อให้เป็นเทพก็ฆ่าให้ดูได้!"