บทที่ 362

บทที่ 362

เย่ฮ่าวหรานพยักหน้าให้ทั้งสองคน จากนั้นก็หายวับไปจากจุดเดิม ทว่ายังมีเสียงหนึ่งสะท้อนก้องอยู่ที่นี่ว่า "ข้าอยากออกไปเดินเที่ยวดูเสียหน่อย"

เมื่อต้องใช้ชีวิตอยู่ในพระราชวังมาเป็นเวลานานเกินไป เย่ฮ่าวหรานจึงอยากออกไปเดินชมดูบ้าง ว่าแม่น้ำภูเขาผืนแผ่นดินได้แปรเปลี่ยนเป็นรูปร่างเช่นไรแล้ว

เมื่อเทียบกันระหว่างพระราชวังในตอนนี้กับในอดีต ช่องว่างความแตกต่างนั้นเรียกได้ว่าใหญ่หลวงเหลือเกิน

เวลาผ่านไปกว่าสามแสนปี ทั่วทั้งโลกเสวียนหวงล้วนเกิดความเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน เย่ฮ่าวหรานเดินอยู่บนเส้นทาง รู้สึกเพียงว่าทุกสิ่งทุกอย่างช่างแปลกหน้าเสียเหลือเกิน

แววตาทั้งคู่ของเขาเรียบเฉยไร้ระลอกคลื่น

เขาเดินทอดน่องเช่นนั้นเรื่อยมา ใช้เวลาเกือบหนึ่งพันปีเพื่อเดินเท้าไปเยือนทุกซอกทุกมุมทั่วทั้งโลกเสวียนหวง

บนยอดเขาสูงแห่งหนึ่ง เขาเงยหน้ามองขึ้นไปบนท้องฟ้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

"บนท้องฟ้านั้นคืออะไรกันนะ?"