บทที่ 347

บทที่ 347

บรรพจารย์อูจี๋ลอบถอนหายใจด้วยความจนปัญญาในใจ

เดิมทีเขาไม่ได้อยากจะมาทำลายตำหนักเทพแห่งนี้สักเท่าไรนัก อีกฝ่ายมีความสงบเสงี่ยมเจียมตัวถึงเพียงนั้น ทั้งยังไม่ได้แผ่ขยายอิทธิพลออกไป การบุกรุกไปทำลายล้างอีกฝ่ายในยามนี้จึงเห็นได้ชัดว่าดูสะเพร่าจนเกินไปหน่อย

ประการที่สอง

บรรพจารย์อูจี๋รู้สึกมาโดยตลอดว่าตำหนักเทพแห่งนี้มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล ผู้แข็งแกร่งระดับแกนนำภายใต้สังกัดของพวกเขามีความเร็วในการทะลวงผ่านระดับพลังที่รวดเร็วเกินไป

ความเร็วระดับนี้หากไม่ใช่อัจฉริยะที่มีพรสวรรค์ฝืนลิขิตสวรรค์ ก็ย่อมต้องครอบครองทรัพยากรจำนวนนับไม่ถ้วนไว้ใช้ในการฝึกฝน ไม่ว่าจะเป็นกรณีใด ล้วนถือว่าสร้างภัยคุกคามอย่างใหญ่หลวงทั้งสิ้น

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้ที่ทรงพลังเช่นนี้ ทางเลือกที่ดีที่สุดจึงไม่ใช่การยกทัพไปกวาดล้าง