บทที่ 323

บทที่ 323

ซูเฉินโอบเอวของนางไว้ พลางเผยรอยยิ้มแล้วกล่าวว่า

"เราต้องการ"

เผชิญหน้ากับการเอาแต่ใจของซูเฉิน โจวยวนเอ๋อร์ไม่มีหนทางใดเลย ทำได้เพียงมองพฤติกรรมของเขาที่นับวันยิ่งรุกล้ำเกินเลยขึ้นเรื่อย ๆ

ไม่นานโจวยวนเอ๋อร์ก็หอบหายใจกระเส่า แววตาของนางดั่งห้วงฤดูใบไม้ร่วง จิตใจปั่นป่วนยุ่งเหยิง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาตรง ๆ กับซูเฉิน

ทำได้เพียงสัมผัสมือของซูเฉินที่ราวกับมังกรท่องล่องวนเวียนอยู่รอบกายของนาง

โจวยวนเอ๋อร์แทบจะร้องไห้ออกมา นางเอ่ยอ้อนวอนว่า "องค์ชาย ขอร้องละเพคะ ปล่อยหยวนเอ๋อร์ไปเถอะ หากแพร่งพรายออกไปมันจะไม่ดีเอาเสียเลย"

"หากว่าองค์ชายทรงโปรดปรานหยวนเอ๋อร์ หลังพิธีอภิเษกสมรสแล้ว ไม่ช้าก็เร็วข้าก็ต้องเป็นของพระองค์อยู่ดี"