บทที่ 317

บทที่ 317

ในเวลาเดียวกัน

จวนเสนาบดีกรมขุนนาง

หลังจากจูฉงเหยากลับมา สภาพจิตใจของนางก็ย่ำแย่มาโดยตลอด มักจะแอบร้องไห้อยู่คนเดียวในห้อง ปฏิกิริยาที่รุนแรงเช่นนี้ย่อมต้องถูกสังเกตเห็นเป็นธรรมดา

เสนาบดีกรมขุนนางมีนามว่าจูหยุนเทียน สูงแปดฉือ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายความน่าเกรงขามของผู้มีอำนาจ มีเพียงรูปร่างที่ดูผอมบางอยู่บ้างเล็กน้อย

"ฉงเหยา เจ้ากับพ่อจงพูดคุยกันให้ดีเถอะ ว่าผู้ใดรังแกเจ้ากันแน่"

เผชิญหน้ากับการซักถามด้วยความเป็นห่วงของจูหยุนเทียน จูฉงเหยายิ่งรู้สึกคับแค้นใจ น้ำตาเอ่อล้นไหลทะลักออกมาไม่ขาดสาย

ตั้งแต่กลับมา นางก็ไม่กล้าเล่าเรื่องที่หอไป่เซียงในวันนั้นออกมาทั้งหมด และไม่กล้าบอกคนในครอบครัวด้วยซ้ำ

จูหยุนเทียนเห็นจูฉงเหยาไม่ยอมพูด จึงหันไปมองสตรีวัยกลางคนที่แสดงสีหน้ากังวลอยู่ข้างกาย แอบถอนหายใจแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องไป