บทที่ 287

บทที่ 287

ซูหยวนป้าก็เป็นพวกบ้าการต่อสู้เช่นกัน เขาย่อมไม่มีทางขลาดกลัวการต่อสู้เพียงเพราะพลังฝีมือของหยางเมิ่งหัวแข็งแกร่งกว่าตนเองอย่างแน่นอน

ตรงกันข้าม ภายในใจของเขากลับเปี่ยมล้นไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ และมีความรู้สึกที่อยากจะท้าทายขั้นเซียนทองคำปฐมภูมิขึ้นมา

เมื่อหยางเมิ่งหัวได้เห็นภาพนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะออกมา "เอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุง!"

"ดูกายเซียนของเจ้าแล้วน่าจะเป็นกายทองคำไม่ดับสูญสินะ คิดจริง ๆ หรือว่าเพียงแค่พึ่งพากายเซียนแล้วจะสามารถฝืนลิขิตฟ้าได้? เจ้ายังอ่อนต่อโลกเกินไปแล้ว"

ในวินาทีต่อมา เขาก็ยกมือขึ้นแล้วกวาดซัดออกไปทันที พลังกดดันอันน่าสะพรึงกลัวโหมกระหน่ำออกไปราวดั่งคลื่นยักษ์ถล่มทลาย ผืนแผ่นดินเบื้องล่างแตกสลายและพังทลายลงในทันที

รอยแยกอันน่าสยดสยองสายแล้วสายเล่าปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า