บทที่ 230

บทที่ 230

ผู้คนต่างพากันมองไป เห็นเพียงเยาวชนผู้มีใบหน้าหล่อเหลาและมีท่าทีสง่างามเป็นเลิศผู้หนึ่งยืนไขว่ห้างอยู่ แม้ว่าทั่วร่างของเขาจะไม่ได้แผ่กลิ่นอายใดๆ ออกมาเลยแม้แต่น้อย ทว่ากลับทำให้ผู้คนในที่นั้นทั้งหมด ต่างรู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ชวนให้อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก

ราวกับว่าเบื้องหน้าไม่ใช่ผู้คน แต่เป็นเทพมารองค์หนึ่งที่มาจากยุคหงฮวง

เขาเป็นใครกันแน่!

ความคิดเช่นนี้ผุดขึ้นในหัวใจของทุกคน

ในเวลานี้เอง เสียงอันอ่อนโยนสายหนึ่งก็ดังขึ้น

"เจ้าคือ... ซูเกิ่ง"

ซูเกิ่งผู้กำลังนอนอยู่บนพื้นและปิดเปลือกตาลงรู้สึกชะงักไปเล็กน้อย น้ำเสียงนี้ช่าง...คุ้นเคยยิ่งนัก

ในใจของเขาเกิดความสั่นสะเทือนขึ้นอย่างรุนแรง จากนั้นจึงรีบเงยหน้าขึ้นมองตามเสียง ก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยยิ่งสายหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น

ในยามที่สติเลือนราง ราวกับว่าเขากลับไปยังเขาวั่งหยุน กลับไปยังโลกเสวียนเทียน