บทที่ 211

บทที่ 211

กลิ่นอายของหนิงเยียนมลายหายไปในพริบตา ดวงตาของนางสั่นระริกอยู่ในห้วงอารมณ์

ซูเฉิน!

"ปล่อยให้เจ้ารอนานแล้ว"

ซูเฉินยิ้มบาง จากนั้นยื่นมือช้อนเรียวขาคู่งามของหนิงเยียนเข้าหากัน ก่อนโอบอุ้มร่างของนางเข้าสู่อ้อมอกแน่นหนาด้วยท่าอุ้มเจ้าสาว

หนิงเยียนเบิ่งตาขึ้นด้วยความร้อนผ่าว นัยน์ตาดั่งห้วงน้ำฤดูใบไม้ร่วงมองตรงมายังซูเฉิน

ยามนี้ นางรู้สึกเขินอายยิ่งนัก ทว่าก็ยังคงโอบกอดซูเฉินเอาไว้แน่น

"เป็นท่านจริงๆ ด้วย!"

ซูเฉินไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เขาเชยคางของหนิงเยียนขึ้น ก่อนจะกดริมฝีปากลงบนเรียวปากสีชาดของนาง

หนิงเยียนพลันรู้สึกราวกับสมองหยุดทำงาน ร่างอรชรสะท้านเยือกเล็กน้อย