บทที่ 206

บทที่ 206

มหาจักรพรรดิเอ้าหรานพยักหน้า จากนั้นกล่าวขึ้นอีกครั้ง:

"เช่นนั้นพวกเราไปพักฟื้นกันนอกโลกเถอะ โลกเสวียนเทียนในตอนนี้ยังไม่แข็งแกร่งพอ จึงยังไม่อาจรองรับพวกเราได้"

คนอื่น ๆ อีกหลายคนพยักหน้า บนใบหน้าต่างก็มีรอยยิ้มที่ผ่อนคลาย

ตลอดเวลาอันยาวนานนับไม่ถ้วน พวกเขาต่างมีจิตใจที่ตึงเครียด ต้องคอยระแวดระวังอยู่ตลอดเวลาว่าจะมีคนบุกรุกโลกเสวียนเทียน

ในยามนี้ ในที่สุดก็สามารถผ่อนคลายลงได้บ้างแล้ว

มหาจักรพรรดิดึงระฆังอู๋สื่อกลับมา เมื่อมองรอยแตกร้าวที่ปกคลุมอยู่บนนั้น ในใจของเขาก็รู้สึกเจ็บปวดอยู่บ้าง

สำหรับระฆังอู๋สื่อแล้ว เขาไม่ได้มองว่าเป็นเพียงแค่อาวุธ แต่มองว่าเป็นสหายด้วยซ้ำ

หลายปีมานี้ ระฆังอู๋สื่อได้อยู่เคียงข้างเขาผ่านศึกใหญ่มานับครั้งไม่ถ้วน และก็เป็นเพราะเหตุผลนี้ การโจมตีเพียงครั้งเดียวของเจ้าแห่งความชั่วจึงทำให้มันพังทลายลง