บทที่ 192

บทที่ 192

ในเวลานั้นเอง

ซูเฉินผู้ซึ่งอยู่บนเขาวั่งหยุนลืมตาขึ้นกะทันหัน ร่างของเขาพลันหายวับไปจากเขาวั่งหยุน และเมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งก็มาถึงแดนอเวจีเพลิงอสูรแล้ว

เขาก้มหน้ามองไปยังสถานที่ซึ่งเซียวเยี่ยนดับสูญ แววตาเต็มไปด้วยประกายความเย็นยะเยือกถึงขั้วหัวใจ

กลิ่นอายของเซียวเยี่ยน...... หายไปแล้ว!

ซูเฉินคาดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่าภายในแดนตะวันออก ศิษย์ของตนจะถูกสังหารลงอย่างอุกฉกรรจ์

จิตสังหารที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งถูกปลดปล่อยออกมาจากร่าง อุณหภูมิทั่วทั้งแดนอเวจีเพลิงอสูรคล้ายดั่งตกอยู่ในห้องน้ำแข็ง ความรู้สึกร้อนระอุราดรดจนมลายสิ้น

ซูเฉินยกมือขึ้นโบกด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เบื้องหน้าปรากฏภาพแผนผังแปดทิศ ภายในแฝงไว้ด้วยพลังหมุนเวียนฟ้าดิน แท้จริงแล้วคือสมบัติล้ำค่าขั้นเซียน

ทั้งยังแฝงไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งกาลเวลาเส้นหนึ่ง สามารถย้อนเวลากลับไปได้ชั่วคราว