บทที่ 165

บทที่ 165

เมื่อการร่วงหล่นของจ้าวเหิงสิ้นสุดลง ผืนฟ้าและปฐมพลันตกอยู่ในความเงียบงัน ยุติเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวที่ส่งมาจากในเมืองไกลออกไป ผู้คนทั้งหมดในตระกูลมู่ต่างพากันตกตะลึงค้างไป

แม้แต่บัณฑิตหน้าขาวเองก็ยังมีสีหน้าประหลาดใจ เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าจ้าวเหิงจะถูกสังหารในพริบตาเดียวเช่นนี้

กระบวนท่าเมื่อครู่ของมู่ชิงหลิงรวดเร็วเสียจนแม้แต่เขาก็ยังตอบสนองแทบไม่ทัน

สิ่งที่สำคัญที่สุดคือกลิ่นอายบนร่างของมู่ชิงหลิง ทำให้เขารู้สึกหัวใจเต้นรัวด้วยความหวาดหวั่น

บัณฑิตหน้าขาวมีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเล็กน้อยขณะมองไปยังมู่ชิงหลิง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "เจ้าคือใคร"

มู่ชิงหลิงกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "เจ้าเพียงต้องรู้ว่า เป็นคนที่จะมาปลิดชีพเจ้าก็พอ"

แม้ว่าบัณฑิตหน้าขาวผู้นี้จะเป็นผู้บำเพ็ญขั้นคืนสู่ปฐมช่วงกลาง แต่เธอก็ไม่ได้หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย ตราบใดที่ฝ่ายใหม่อีกฝ่ายไม่ใช่ยอดอัจฉริยะ ก็ไม่มีทางเอาชนะเธอได้อย่างแน่นอน

และยอดอัจฉริยะที่ไหนจะมาฝึกฝนวิชามารกันเล่า?