บทที่ 152

บทที่ 152

หยางหยุนไห่แววตาสงบ มองดูหนิงเยียนอย่างแผ่วเบา จากนั้นประกายตาก็ปัดผ่านไปมาบนร่างของนางไม่ขาดสาย มุมปากของเขายกขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มเยาะหยันออกมานิดๆ

"เจ้าควรจะรู้กระจ่างถึงพลังรบของตนเอง ว่าไม่มีทางเอาชนะข้าได้อย่างแน่นอน"

หนิงเยียนเอ่ยถามด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "เช่นนั้นแล้ว เจ้าต้องการจะสื่อสิ่งใดกันแน่"

หยางหยุนไห่ไพล่แขนไว้ด้านหลัง มองดูนางด้วยท่าทีสูงส่ง น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้นว่า

"ตระกูลหนิงของเจ้าไม่มีรากฐานอันใด ฝ่ายกำลังอ่อนแอ สู้มาผนึกกำลังเป็นพันธมิตรกับตระกูลหยางของข้าไม่ดีกว่าหรือ พวกเราแข็งแกร่งร่วมมือกัน ถึงเวลานั้นอย่าว่าแต่เมืองผิงหยางเล็กๆ แห่งนี้เลย แม้แต่ห้าเมืองใหญ่เราก็ล้วนสามารถครอบครองร่วมกันได้"

"เช่นนี้แล้ว มิใช่เรื่องที่งดงามยิ่งหรอกหรือ"

ผนึกกำลังเป็นพันธมิตรอย่างนั้นหรือ

หนิงเยียนแค่นเสียงเย็นชา "ประมุขหยางเห็นข้าเป็นเด็กสามขวบหรืออย่างไรกัน"