บทที่ 150

บทที่ 150

หนิงเยียนสีหน้าเย็นชา นางมองไปยังผู้คนที่หยุดยืนอยู่ด้านนอก ในใจรู้สึกจนปัญญาอยู่บ้าง

เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ แท้จริงแล้วได้เข้าสู่ภาวะวนลูปที่ไร้ทางออกไปเสียแล้ว

พลังปัจจุบันของตระกูลหนิงสู้ตระกูลหยางไม่ได้ ดังนั้นเมื่อเผชิญกับการกดขี่จึงทำได้เพียงถอยร่น หากปะทะกันตรงๆ จุดจบของพวกเขาก็จะอนาถยิ่ง

หยางซานลี่มองไปยังผู้อาวุโสรองด้วยสายตาเย็นเยียบ เอ่ยด้วยน้ำเสียงดูแคลน "เป็นอย่างไร หรือว่าข้าพูดผิด เจ้าก็เป็นแค่สุนัขรับใช้ตัวหนึ่งของตระกูลหนิงไม่ใช่หรือ"

"สามหัน"

ผู้อาวุโสรองเดือดดาลขึ้นในอก ทว่าตอนนี้สถานการณ์คับขัน เขายังคงรักษาความมีเหตุผลเอาไว้ได้