บทที่ 148

บทที่ 148

ช่วงเวลาหลังจากนั้น ซูเฉินยังคงพำนักอยู่ที่เมืองผิงหยาง เขาแวะเวียนไปพบกับหนิงเยียนอยู่เป็นประจำ ความสัมพันธ์ของทั้งสองลึกซึ้งแนบแน่นดั่งสหายรู้ใจ ราวกับคู่รักก็ไม่ปาน

เมืองผิงหยางยังคงเป็นสถานที่ซึ่งซูเฉินใช้เวลาพำนักยาวนานที่สุดนับตั้งแต่เริ่มออกเดินทางมา

เขาอยู่ที่นี่เป็นเวลานานเกือบปีเต็ม

เดิมทีซูเฉินเป็นคนโปรดปรานความสงบสุขสบายอยู่แล้ว ราวกับเจ้าหนุ่มกระจอกซูเฉินบนดาวสีน้ำเงินในชาติก่อนของเขาไม่มีผิดเพี้ยน

คนผู้นี้ไม่มีความทะเยอทะยานอันใด สิ่งที่ชื่นชอบล้วนเป็นเรื่องสามัญธรรมดา

ในขณะเดียวกัน เขาก็เป็นคนเกียจคร้านยิ่งนัก เมื่อใดก็ตามที่ก้าวเข้าสู่เขตปลอดความสะดวกสบายแล้ว ย่อมไม่อยากจะขยับตัวไปไหนอีก

เมืองผิงหยางแห่งนี้ทำให้เขารู้สึกสุขสบายอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ สิ่งของมากมายที่นี่ล้วนเรียบง่ายธรรมดา ทั้งของกิน ของดื่ม และของเล่น