บทที่ 131

บทที่ 131

มองดูจื่อหยางเจินเหรินที่กำลังขมวดคิ้วครุ่นคิด ซูเฉินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากกล่าวว่า

"วิถีแห่งเต๋า ย่อมเน้นย้ำถึงความคล้อยตามธรรมชาติ"

"เต๋าที่กล่าวถึงได้ มิใช่เต๋าแท้จริง"

"ท่านนักพรตไม่ต้องกังวลใจถึงเพียงนี้ เมื่อถึงเวลาทุกสิ่งย่อมเกิดความเข้าใจขึ้นเองตามธรรมชาติ"

จื่อหยางเจินเหรินพลันเบิกตากว้าง เขารงเงยหน้าขึ้นมองซูเฉินด้วยสีหน้าเคร่งขรึมยิ่งยวด ในใจถูกคำพูดของซูเฉินสั่นคลอนอย่างรุนแรง

แม้สามประโยคนี้จะดูเรียบง่ายยิ่ง แต่กลับราวกับจุดประกายปลายพู่กัน ทำให้จื่อหยางเจินเหรินเกิดความรู้สึกกระจ่างแจ้งขึ้นมาในฉับพลัน

โดยเฉพาะประโยคที่ว่าเต๋าที่กล่าวถึงได้ มิใช่เต๋าแท้จริง ยิ่งทำให้เขารู้สึกได้ถึงความล้ำลึกคาดเดาไม่ได้

จื่อหยางเจินเหรินเกิดความเข้าใจเลา ๆ กลิ่นอายเต๋าภายในร่างหมุนวนเวียน พลังแห่งกรรมรายล้อมอยู่รอบกายเขา

เต๋าที่กล่าวถึงได้ มิใช่เต๋าแท้จริง