บทที่ 97

บทที่ 97

มองดูซูเฉินผู้สงบนิ่งดั่งสายลม เหอหยุนอดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายลงคอ ในใจเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง

วินาทีที่ซูเฉินลงมือเมื่อครู่ เขาสัมผัสได้ถึงไอสังหารสายหนึ่งแผ่วเบา

ไอสังหารอันทรงพลังอย่างไร้ที่เปรียบ

แม้จะเป็นเพียงชั่วพริบตาเดียว แต่เขาก็ยังรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ราวกับตกอยู่ในขุมนรกเก้าชั้นฟ้าอย่างไรอย่างนั้น

ในเสี้ยววินาทีนั้น เหอหยุนรู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบเอาไว้ และอาจจะตายได้ทุกเมื่อ

พลังฝีมือที่น่ากลัวอะไรเช่นนี้ หรือว่าจะเป็นขั้นเข้าสู่วิถี?

การจะมีอานุภาพระดับนี้ ย่อมไม่มีทางเป็นขั้นคืนสู่ปฐมไปได้ อย่างน้อยที่สุดต้องเป็นขั้นเข้าสู่วิถี หรือไม่ก็... ขั้นอริยะ

เหอหยุนตื่นตระหนกตกใจในใจไม่น้อย จากข้อมูลที่เคยรับรู้มาก่อนหน้านี้ อายุของซูเฉินก็ไม่ได้ถือว่ามากนัก การจะบรรลุถึงระดับนี้ได้ในวัยเพียงเท่านี้ ย่อมไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้