บทที่ 81

บทที่ 81

ซูเฉินยกมือขึ้นเล็กน้อย ไม่ได้มีพลังฟ้าดินสะเทือนเลื่อนลั่น มีเพียงความสงบราบเรียบอย่างไร้ขอบเขต

ทว่าด้วยท่าทีเช่นนี้เอง กลับทำให้อริยะกุยซวีที่อยู่ไกลออกไปรู้สึกใจหายวาบขึ้นมา เขารู้สึกราวกับว่าตนเองตกอยู่ในอุ้งมือยักษ์ที่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีวันหนีรอดไปได้

แม้ว่าเขาจะอยู่ห่างจากสำนักลั่วหยุนออกไปนับหมื่นลี้แล้วก็ตามที

ชั่วพริบตา

อริยะกุยซวีเบื้องหน้ามืดดับลง ทัศนียภาพเบื้องหน้าเกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน และเขาก็กลับมาปรากฏตัวเบื้องหน้าของซูเฉินอีกครั้ง เพียงแต่ในครานี้เขาไม่สามารถขยับเขยื้อนได้แม้แต่น้อย ทั่วทั้งร่างถูกพันธนาการเอาไว้จนแน่นหนา

จะเป็นไปได้อย่างไร!

บุคคลผู้นี้กลับมีพลังฝีมือที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้

ชั่วขณะนั้น หัวใจสุขอริยะกุยซวีดิ่งลงสู่ก้นบึ้ง เยียบเย็นจนเหน็บหนาว