บทที่ 71

บทที่ 71

ภายในพระราชวังของจักรวรรดิเชียนอวี่

หลินอี้เมิ่งมีแววตาหม่นหมอง ภายในห้องที่นางอยู่เต็มไปด้วยสีแดงสดใส ดูเป็นมงคลยิ่งนัก

ทว่าสีหน้าที่เศร้าสร้อยและเจ็บปวดร้าวรานใจของนาง กลับทำให้บรรยากาศอันเป็นมงคลนี้แปรเปลี่ยนไป ให้ความรู้สึกที่เศร้าสลดและหดหู่ระทมใจยิ่ง

อีกสักครู่เมื่อถึงฤกษ์ยาม นางก็ต้องไปประกอบพิธีแต่งงานกับองค์ชายใหญ่แห่งจักรวรรดิเชียนอวี่แล้ว

เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ ในแววตาของหลินอี้เมิ่งก็เต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความไร้หนทาง

นางไม่ได้โทษเสด็จพ่อ เพราะพระองค์เองก็จนปัญญาเช่นกัน

ตอนที่ตนออกจากจักรวรรดิจิงหง คนที่เสียใจที่สุดคาดว่าคงหนีไม่พ้นเสด็จพ่อของนางอย่างแน่นอน

แต่ไม่มีทางเลือก จักรวรรดิจิงหงไม่มีพลังเพียงพอที่จะต่อกรกับจักรวรรดิเชียนอวี่ นี่จึงเป็นหนทางเดียวของพวกเขา

หากยอมสนน้อมต่อจักรวรรดิเชียนอวี่ เช่นนั้นจุดจบในอนาคตของจักรวรรดิจิงหงจะมีเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือถูกกลืนกินอย่างเบ็ดเสร็จ และกลายเป็นส่วนหนึ่งของจักรวรรดิเชียนอวี่