บทที่ 65

บทที่ 65

ซูเฉินมองตรงไปยังเขา ที่มุมปากเผยรอยยิ้มดูแคลน

"แล้วเจ้าอยากให้ฉันให้คำอธิบายอะไรล่ะ"

พูดจบ เขาก็มองไปยังหนิงเหว่ยด้วยความสนใจใคร่รู้ รู้สึกแปลกใจยิ่งนักว่าอีกฝ่ายจะทำอย่างไรต่อไป

ดวงตาของหนิงเหว่ยหรี่ลงเล็กน้อย เขาจ้องเขม็งไปยังซูเฉิน หลายปีมานี้หนิงเยียนเอาแต่เก็บตัวอยู่ในตระกูลหนิง แทบจะไม่ค่อยออกไปไหน ต่อให้ออกไปก็ไม่เคยเดินทางไกล

ย่อมไม่มีทางมีสหายที่มีเบื้องหลังยิ่งใหญ่ได้

เมื่อคิดมาถึงจุดนี้ แววตาของหนิงเหว่ยก็เต็มไปด้วยความเย็นชา "เจ้าเด็กน้อย แกมันรันหาที่ตาย!"

พริบตาถัดมา เขาก็แปรสภาพเป็นเงาร่างสายหนึ่งพุ่งเข้าจู่โจมซูเฉิน กลิ่นอายพลังดูโดดเด่นไม่ธรรมดา ทว่าในแววตากลับเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามของซูเฉิน

"ก็แค่พวกมดปลวก"