บทที่ 62

บทที่ 62

สำหรับต้นกำเนิดเผ่ามารว่าจะมอบให้ผู้ใดหลอมรวมนั้น ทั้งซูฉิงเทียนและซูหยวนป้าต่างเห็นพ้องต้องกันให้ซูหงหย่วนเป็นผู้กลืนกิน

ท่านผู้เฒ่าทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อตระกูลมาอย่างยาวนาน ยามนี้เมื่อมีผลประโยชน์เกิดขึ้น ในฐานะผู้ที่มีอาวุโสสูงสุดย่อมไม่มีปัญหาอันใด

ซูหงหย่วนเองก็ไม่ใช่คนโอ้เอ้อืดอาด เพียงไม่นานเขาก็นำต้นกำเนิดเผ่ามารไปเก็บตัวฝึกตนภายในเมืองหมิงเยว่

ส่วนซูฉิงเทียนเดินทางกลับสู่เขาวั่งหยุน ขณะที่ซูเฉินยังคงพักผ่อนอยู่ในเมืองหมิงเยว่เพื่อรอคอยให้ท่านผู้เฒ่าทะลวงผ่าน

ในแถบจักรวรรดิจิงหงแห่งแดนตะวันออกนี้ ผู้ที่มีมังกรเป็นสัตว์พาหนะมีเพียงแค่ซูเฉินคนเดียวเท่านั้น ประกอบกับภายในเมืองหมิงเยว่ยังมีผู้คนจากจักรวรรดิจิงหงหลงเหลืออยู่