บทที่ 56

บทที่ 56

"อ๊าก!"

เสียงกรีดร้องโหยหวนดำเนินอยู่เป็นเวลานาน แทบจะเทียบเท่ากับช่วงเวลาตอนที่หลอมรวมรากวิญญาณสวรรค์ก่อนหน้าถึงสามเท่าได้เลย

ทว่าความเจ็บปวดนั้นไม่ได้มีเพียงแค่สามเท่า

แน่นอนว่าซูเฉินย่อมไม่รู้เรื่องนี้ มันเป็นเพียงแค่การคาดเดาของเขาเท่านั้น เพราะสภาพของซูหยุนเชียนในตอนนี้นั้นดูเหมือนจะเจ็บปวดเจียนตายเสียจริง ๆ

ซูหยุนเชียนนอนร้องครวญครางอยู่บนพื้น ร่างกายสั่นกระตุกไม่หยุด ใบหน้าบิดเบี้ยวจนถึงขีดสุด ทว่ากลิ่นอายบนร่างของเขากลับค่อย ๆ ทวีความแข็งแกร่งขึ้นเรื่อย ๆ ผ่านเสียงกรีดร้องแต่ละครั้ง

องครักษ์สองคนที่ยืนอยู่หน้าเรือนวั่งหยุนสบตากันด้วยความแววตาที่เต็มไปด้วยความฉงน

ข้างในกำลังทำอะไรกันแน่?

เสียงกรีดร้องดำเนินอยู่พักใหญ่ ก่อนที่จะค่อย ๆ เงียบสงบลงในที่สุด

ภายในเรือนวั่งหยุน