บทที่ 6

บทที่ 6

"เฉินเอ๋อร์!"

ซูฉิงเทียนอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาเสียงหลง เขารีบวิ่งเข้าไปทันที แววตาเต็มไปด้วยความยินดี

"เจ้าฟื้นแล้วหรือ?"

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อ ราวกับว่าทุกอย่างเป็นเพียงความฝัน

ซูเฉินสัมได้ถึงความห่วงใยในน้ำเสียงของซูฉิงเทียน เขาแย้มยิ้มแล้วกล่าวว่า "ท่านพ่อ ข้าฟื้นแล้ว"

เมื่อได้ยินคำนี้ ซูฉิงเทียนที่เป็นชายหนุ่มอกสามศอกถึงกับตัวสั่นเทิ้มอย่างอดไม่ได้ เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ

"ดี ฟื้นขึ้นมาก็ดีแล้ว"

หลายวันที่ผ่านมานี้เขาคอยวิ่งวุ่นเพื่อเรื่องของซูเฉินจนแทบจะกลุ้มใจจนผมขาวโพลน ไม่ใช่เพราะหวังให้ซูเฉินฟื้นขึ้นมาหรอกหรือ

ซูฉิงเทียนปลอบโยน "ขอแค่คนยังอยู่ก็พอ พลังบำเพ็ญหายไปก็เรื่องเล็ก พ่อจะปกป้องเจ้าไปทั้งชีวิต"