กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฝูจิ่นไม่ได้พูดอะไร
ไป๋เจียลวี่เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด
หงเผยลวี่งุนงงกับปฏิกิริยาของไป๋เจียลวี่ “จุนเจ่ออะไร? นายเป็นอะไรไป?”
หงเผยลวี่ขยับตัว ทันใดนั้นความเจ็บปวดรุนแรงก็แล่นพล่านที่หน้าอกและช่วงล่าง
ความเจ็บปวดแสนสาหัสทำให้หงเผยลวี่โกรธจัด เขาตะโกนลั่น “หลิงอู๋จิ้ว รีบจับตัวนางมาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
“ฉันจะเอาตัวนางไป#￥%^&*$#……”
ไป๋เจียลวี่นึกอยากถอดรองเท้าออกมาฟาดหน้ามันแรง ๆ สักสองสามทีแล้วยัดรองเท้าเข้าไปในปากมันเสียจริง
แต่เขาไม่กล้าขยับ เพราะกลัวว่าวินาทีถัดไปจุนเจ่อระดับจักรพรรดิปราณผู้นี้จะโกรธจัดจนลงมือเปิดกะโหลกด้วยมือเปล่าใส่พวกเขาตรงนั้น
หงเผยลวี่เอาแต่ร้องโวยวาย ไป๋เจียลวี่เอาแต่ตัวสั่น
ครู่หนึ่ง ฝูจิ่นก็เอ่ยคำสองคำออกมาอย่างเรียบเฉย “ไสหัวไป”