กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฉวยโอกาสตอนที่สือเจ๋อไม่ทันระวัง ฝูจิ่นรีบคว้าสัตว์ป่าตัวสุดท้ายขึ้นมา เมื่อได้มาอยู่ในมือก็ไม่ลังเลแม้แต่น้อย นางอ้าปากงับไปคำหนึ่งทันที
สือเจ๋อสังเกตเห็นการกระทำของฝูจิ่นแต่ไม่ได้ห้ามปราม
รอจนฝูจิ่นงับไปคำหนึ่งแล้ว สือเจ๋อถึงได้ขมวดคิ้วมองนาง
ก่อนที่สือเจ๋อจะได้เอ่ยปาก ฝูจิ่นก็ชิงพูดขึ้นมาก่อนว่า “นี่คือดอกเบี้ย! นายรู้ไหมว่าติดค้างฉันมากี่ปีแล้ว!”
พูดจบ ฝูจิ่นก็งับไปอีกคำ
หลังจากกลืนลงไป ฝูจิ่นก็พูดต่อว่า “ช่างเถอะ ฉันไม่ถือสานายแล้วกัน ถือว่าสัตว์ป่าตัวนี้เป็นดอกเบี้ยของหลายปีที่ผ่านมานี้ก็แล้วกัน ถึงแม้เนื้อชิ้นเล็ก ๆ แค่นี้จะยังไม่พอ แต่ใครใช้ให้ฉันเป็นคนใจกว้างกันล่ะ!”
สือเจ๋อ: “.......ขอบใจนะ”