ตอนที่ 293 ฉันขอดูหน่อยว่าเธอจะนึกถึงฉันได้เมื่อไหร่

ฉู่หรานร้องไห้งอแงพลางกุมมือข้างนั้นไว้ “เธอยังจะว่าฉันอีก มือฉันบาดเจ็บขนาดนี้แล้วเธอยังไม่พาฉันไปโรงพยาบาลอีก นี่มันบาดเจ็บจากการทำงานนะ ค่ารักษาพยาบาลต้องเบิกได้!”

“หึหึ” มี่จิ่นเผยแววสงสัย “กระดูกหักจริงหรือเปล่า เธอคงไม่ได้คิดจะมาไถเงินฉันหรอกนะ”

“เธอคิดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง!” ฉู่หรานเสียใจมาก “มิตรภาพที่เราคบกันมาตั้งหลายปี...”

“เพิ่งรู้จักกันปีนี้” ขณะที่ฉู่หรานกำลังจะร่ายบทความสั้นที่ซาบซึ้งกินใจ ก็ถูกมี่จิ่นขัดจังหวะด้วยน้ำเสียงเย็นชา

ฉู่หรานเบะปากแล้วโวยวายต่อ “ฉันกระดูกหักจริง ๆ จริง ๆ จริง ๆ นะ เจ็บ เจ็บ เจ็บ เจ็บจะตายอยู่แล้ว...”

พูดไม่ทันขาดคำ ฉู่หรานก็ชะงักไป

เขาดูเหมือนจะรู้สึกไม่เจ็บแล้ว