ตอนที่ 280 ถูกสุนัขกัดก็นับว่าปรานีนางเกินไปแล้ว

ในเวลานี้ ทั่วร่างของมี่เหยาเหยารู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรง ทว่าจิตสำนึกกลับแจ่มใสและมีพลังเต็มเปี่ยม ไม่มีอาการมึนงงศีรษะจากการเสียเลือดมากแม้แต่น้อย

นางสัมผัสได้ชัดเจนถึงความเจ็บปวดที่ส่งมาจากเนื้อหนังทุกนิ้วและกระดูกทุกท่อนที่หักสะบั้น ความเจ็บปวดนั้นทำให้นางอยากเอาหัวโขกตายให้รู้แล้วรู้รอด แต่นางกลับทำไม่ได้

มี่เหยาเหยาจ้องมองกลุ่มคนที่ล้อมรอบมี่จิ่นด้วยความโกรธแค้นจนตาแทบถลน

“ท่านปู่! ท่านย่า!” มี่เหยาเหยาร้องตะโกนเสียงดัง

เมื่อได้ยินเสียงร้องเรียก คนตระกูลมี่จึงนึกขึ้นได้ถึงมี่เหยาเหยาที่พวกเขาละเลยไป

ท่านปู่มี่: “เหยาเหยา เจ้า—”