กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“อ๊ะ ทำไมนายถึงฉลาดขึ้นมาได้ล่ะ” มี่จิ่นรู้สึกประหลาดใจไม่น้อย ไอ้ทึ่มนี่ดันตอบสนองได้ทันท่วงทีซะงั้น!?
ฉู่หาว: “……”
เถ้าแก่เริ่มทำตัวไม่เป็นคนมากขึ้นทุกที เมื่อก่อนพอถูกจับได้ยังจะแก้ตัว แต่ตอนนี้แม้แต่คำแก้ตัวก็ยังประหยัดไว้
ฉู่หาวแค่นเสียงฮึดฮัดอย่างโกรธเคือง หมุนตัวอ้อมไปอีกด้านของมี่จิ่นแล้วคว้าตัวฉู่หรานไว้
“ไปกันเถอะ!” ฉู่หาวลากฉู่หรานเดินตรงไปยังบันได
เขาจะใช้การกระทำบอกมี่จิ่นว่าตอนนี้เขาโกรธเคืองมากแค่ไหน
เพิ่งเดินไปถึงปากทางขึ้นบันได ยังไม่ทันก้าวขึ้นขั้นบันได ด้านบนก็มีเสียงฝีเท้าดังตึกตักลงมาอย่างกะทันหัน
“ผี!”
ฉู่หรานและฉู่หาวร้องตะโกนออกมาพูดพร้อมกันเป็นเสียงเดียวแล้วกระโจนไปหลบหลังมี่จิ่นราวกับลิง
ทั้งสองคนตัวสั่นเทา