กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สือเจ๋อหันกลับมาใช้มือปิดปากมี่จิ่นไว้แน่น “คำพูดแบบนี้พูดข้างนอกได้ที่ไหนกัน”
มี่จิ่นแกะมือของเขาออกจากปากตัวเอง
“ไม่ใช่ฉันพูดนะ เป็นเขา เป็นเขา นั่นแหละเขา ฉันแค่พูดแทนเขาต่างหาก!” มี่จิ่นชี้ไปทางฉู่หรานแล้วโยนความผิดให้อย่างเด็ดขาด
หม้อที่ลอยลงมาจากฟ้าทำเอาฉู่หรานอึ้งไป “ฉันไม่ได้...”
เมื่อสบเข้ากับสายตาพิฆาตของมี่จิ่น ฉู่หรานก็เปลี่ยนน้ำเสียงทันที “อืม ใช่ ขอบคุณคุณมี่”
ฉู่หรานกล่าวอย่างสงบนิ่งผิดปกติ “ฉู่โหม่วขอแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจที่สุดต่อคุณ หัวใจที่สำนึกในบุญคุณ ขอบคุณที่มีคุณ ขอบคุณกาลเวลาที่ทำให้ฉันได้พบคุณ!”
มี่จิ่นโบกมืออย่างใจกว้าง “ไม่เป็นไร!”
ทุกคน: “…………”