ตอนที่ 210 ฉันชื่อจินเพี่ยวเลี่ยง

ไม่ถึงหนึ่งวัน เงินก็เหลือเพียงหนึ่งร้อยยี่สิบเจ็ดหยวน

สวีเซวียนอั้งรู้สึกว่าวาไรตี้นี้คงถูกมี่จิ่นเล่นจนพังไม่เป็นท่าอีกแน่

หลังจากนั้น มี่จิ่นก็พาทั้งสามคนขึ้นรถโดยสารและรถประจำทางสลับไปมา

ตลอดทางนี้ พวกเขาดึงดูดสายตาผู้คนได้ไม่น้อย

สี่คนที่ดูแปลกประหลาด หน้าตาและบุคลิกไม่ธรรมดา แต่ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้...

ยุคสมัยนี้ยังมีคนแต่งตัวแบบนี้อยู่อีกหรือ?

ฉู่หาวและฉู่หรานที่หน้าหนามาตลอดถึงกับรู้สึกอับอายจนไม่กล้าสู้หน้าใคร

เหม่ยย่าและมี่จิ่นไม่รู้สึกเขินอายแม้แต่น้อย

ห้าโมงเย็นกว่า ๆ มี่จิ่นพาทั้งสามคนลงจากรถประจำทาง