กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เฒ่าอวี๋เป็นลมไปจริง ๆ ต่อให้หลานชายอย่างอวี๋เฟิงเทียนจะช่วยกดจุดเหนือริมฝีปากบนเพื่อปลุกอย่างไรก็ไม่ฟื้น
คนที่เบียดอยู่ด้านหน้าต่างพากันร้องเรียกเฒ่าอวี๋ราวกับกำลังร้องไห้ในงานศพ ส่วนคนที่เบียดเข้าไปไม่ได้ด้านหลังต่างมองมี่จิ่นอย่างเงียบเชียบ
มี่จิ่นแก้ต่างให้ตัวเองด้วยสีหน้าจริงจัง “ฉันไม่ได้ตีเขา! ไม่เกี่ยวกับฉันสักหน่อย!”
ทุกคน: หึหึ
มี่จิ่นสะกิดอวี๋หวั่นเอ๋อร์ “พี่สะใภ้ ได้เวลาแล้ว เราไปกันเถอะ”
“ไปกันเถอะ” อวี๋หวั่นเอ๋อร์ลุกขึ้นยืนโดยไม่ได้พูดอะไรกับคนตระกูลอวี๋ แล้วเดินออกไปทันที
แต่ก่อนทุกครั้งที่มา เธอจะถูกเฒ่าอวี๋คนหัวรั้นนั่นทำให้โกรธจนแทบตาย
นี่เป็นครั้งแรกที่อวี๋หวั่นเอ๋อร์รู้สึกสดชื่นแจ่มใส