กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ฉู่หราน: “……”
จิ่น·มี่จิ่น·หวงมองฉู่หรานด้วยรอยยิ้ม ดวงตาเป็นประกาย ราวกับกำลังคาดหวังให้ไป๋ชิงเจวี๋ยเรียกชื่อเล่นของนาง
ฉู่หรานพยายามสะกดกลั้นความรู้สึกอยากหลุดขำออกมา
ไป๋·ฉู่หราน·ชิงเจวี๋ยทำหน้าลำบากใจ “แม่นางจิ่นหวง ทำเช่นนี้จะไม่ดีมั้งครับ”
“คุณชายไป๋เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตฉัน และฉันก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตคุณชายไป๋เช่นกัน ระหว่างเราถือว่าผ่านความเป็นความตายมาด้วยกันแล้ว” ดวงตากลมโตของจิ่น·มี่จิ่น·หวงเต็มไปด้วยความจริงใจ “แค่ชื่อเล่นเท่านั้น คุณชายไป๋ไม่ต้องเกรงใจหรอก”
ฉู่หราน: ให้ตายเถอะ...
ฉู่หรานเข้าใจในที่สุดว่าทำไมพ่อแท้ ๆ ของเขาถึงบอกเขาบ่อย ๆ ว่าห้ามล่วงเกินผู้หญิง โดยเฉพาะห้ามล่วงเกินผู้หญิงเด็ดขาด!
ฉู่หรานยอมจำนน
เขาไม่ได้ยอมจำนนต่อมี่จิ่น