กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“ฉันไม่เอา” เด็กฝึกหวังกั่วกั่วส่ายหน้าปฏิเสธสุดชีวิต
หวังกั่วกั่วหดคอ “ฉันกลัว ตอนเด็ก ๆ อยู่บ้านคุณย่าในชนบทเคยโดนไก่จิก”
“นี่ไม่ใช่ไก่ธรรมดา นี่คือไก่ภูเขา” เสิ่นเจียพยายามโน้มน้าวนาง
หวังกั่วกั่ว “ไก่ภูเขาไม่ใช่ไก่หรือไง”
เสิ่นเจียส่ายหน้า “ไก่ภูเขาย่อมไม่ใช่ไก่สิ ไก่ก็คือไก่ ไก่ภูเขาก็คือไก่ภูเขา ไก่ไม่ใช่ไก่ภูเขา ไก่ภูเขาก็ไม่ใช่ไก่”
หวังกั่วกั่ว “แต่มันก็มีปากแหลม ๆ เหมือนกันนี่”
เสิ่นเจียพูดไม่ออกไปชั่วขณะ “เรื่องนี้... ที่จริงแล้ว...”
“ไม่ไป ๆ ต่อให้ฉันอยากกินจนตาย ฉันก็ไม่ไป”
“เฮ้อ...” เสิ่นเจียสูดกลิ่นหอมฉุยของเนื้อไก่ป่าพลางถอนหายใจด้วยความเศร้าสร้อย
อยากกินไก่เหลือเกิน