กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
มองตามทิศทางที่มี่จิ่นชี้ไป
เหล่าเด็กฝึกเห็นว่าบนเขานั้นมีไก่ภูเขาอยู่จริง ๆ มากมาย
แต่ละตัวดูองอาจผึ่งผาย ดูแล้วคึกคักมีชีวิตชีวามาก
เสิ่นเจียทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ “อาจารย์มี่ คุณพูดจริงเหรอคะ?”
“แน่นอน!” มี่จิ่นพยักหน้า
“ไม่ได้บังคับให้พวกคุณจับไก่ภูเขาหรอกนะ เพียงแต่ถ้าไม่จับ วันนี้ก็ไม่มีเนื้อกิน”
“พวกคุณตัดสินใจกันเองเถอะ” มี่จิ่นพูดจบก็หันหลังเดินไปยังห้องอีกฝั่งหนึ่ง
สือเจ๋อและพวกเขากำลังดื่มชาอยู่ในห้องส่วนตัว
สือเจ๋อยืนอยู่หน้าหน้าต่าง กำลังมองมี่จิ่นผ่านกระจกหน้าต่าง
เจี่ยงอี๋นั่งอยู่ในตำแหน่งที่ไม่ไกลจากเขาเท่าไร