กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย คลังนิยาย
ตอนที่ 227 คลื่นลมพลิกผัน
ระหว่างมื้ออาหาร ฉันเอ่ยถามเถ้าแก่เนี้ยที่สวมผ้ากันเปื้อน “เถ้าแก่เนี้ย หมู่บ้านชิงเหออยู่ไกลจากตัวตำบลไหม”
เถ้าแก่เนี้ยเช็ดมือเดินเข้ามา “ไกลน่ะไม่ไกล ห่างไปประมาณ 10 กิโลเมตรได้ แต่ตลอดทางเป็นทางเขา ฉันเห็นพวกคุณขับรถเก๋งมา ตอนบ่ายฝนเพิ่งตก ตลอดสายเป็นทางดิน รถของพวกคุณไปไม่ได้หรอก ต้องใช้รถจักรยานยนต์เท่านั้น” นางมองสำรวจพวกเราด้วยความสนใจ “แต่พวกคุณจะไปทำอะไรที่นั่นล่ะ ที่นั่นมีบ้านเรือนแค่สิบกว่าหลัง ทั้งหมู่บ้านยังไม่ถึง 100 คนเลย”
ฉันบอกว่าไปเยี่ยมญาติ แล้วถามต่อ “บ้านคุณมีรถจักรยานยนต์ไหม พอจะยืมใช้หน่อยได้ไหม”
ฉันหยิบเงิน 500 หยวนส่งให้เถ้าแก่เนี้ย “วางใจเถอะ รถของพวกเราจอดไว้นี่ คนไม่หนีไปไหนหรอก”