ตอนที่ 90 วันเยี่ยมผู้ต้องขัง

ตอนที่ 90 วันเยี่ยมผู้ต้องขัง

เวลาหกโมงครึ่งยามเช้า เสียงนกหวีดปลุกดังก้องบาดหูตรงเวลา ผมลืมตาขึ้น ภายในห้องพักผู้ต้องขังยังคงมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากทางเดินที่ส่องผ่านช่องหน้าต่างเล็ก ๆ บนประตูเหล็กเข้ามา อีวานพลิกตัวบนเตียงชั้นบนพลางสบถคำหยาบภาษารัสเซียออกมาคำหนึ่ง

“ตื่นได้แล้ว!” อาหู่ลุกพรวดขึ้นจากเตียง พับผ้าห่มด้วยท่าทางคล่องแคล่ว

เวลาเจ็ดโมงตรง พวกเราเข้าแถวเดินไปกินอาหารเช้าที่โรงอาหาร ข้าวต้มสีขาวที่ใสเสียจนสะท้อนเงาคนได้ ผักดอง และยังมีซาลาเปาทอดไร้ไส้ก้อนแข็ง ๆ อีกหนึ่งลูก อีวานกินหมดในสามคำ แล้วมองซาลาเปาของผมด้วยสายตาตาละห้อย ผมจึงบิครึ่งหนึ่งส่งให้เขา