ตอนที่ 2 ขอกินข้าวฟรี

ตอนที่ 2 ขอกินข้าวฟรี

พอเสียงออดเลิกงานตอนเที่ยงดังขึ้น ทั้งโรงงานก็พลันเป็นเหมือนถูกฟ้าผ่า

“พรวด!”

ทุกคนลุกขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้เลื่อนเก้าอี้เก็บด้วยซ้ำ แล้วพุ่งตรงไปชั้นล่างทันที อาเฉียงยิ่งเกินจริงไปใหญ่ เขาโยนไขควงในมือลงบนโต๊ะ แล้วกระโจนพรวดเดียวออกไป ความเร็วระดับนั้น รวดเร็วยิ่งกว่าหมาในหมู่บ้านเห็นขี้เสียอีก

ฉันนั่งอึ้งอยู่กับที่ มองดูโรงงานที่ว่างเปล่าในพริบตา ในหัวพลันมีความคิดหนึ่งแวบเข้ามา

“เวรเอ๊ย แผ่นดินไหวเหรอวะ?!”

รอจนฉันรู้ตัวและรีบพุ่งลงมาข้างล่าง ถึงได้พบว่า

ไอ้นักพวกนี้แม่มรีบไปกินข้าว!

อาเฉียงโบกมือให้ฉันจากกลางแถว “อาเฉิน! ทางนี้!”

ฉันเดินเข้าไปถามอย่างพูดไม่ออก “พวกนายถึงขนาดนี้เลยเหรอ ข้าวไม่ได้วิ่งหนีสักหน่อย”