0042

⬢⬢⬢

ตอนที่ 42 ตามหาอาหาร

“เจ้าน่ารัก หาอะไรกินได้บ้างไหม?”

เที่ยงวัน เกาจื่อเจียนั่งอยู่ริมขอบลานกว้าง มือกุมท้อง สายตากะพริบมองเป่าจีเป้ย์ข่าน

เธอหิวมาตั้งนานแล้ว ตั้งแต่เย็นวานที่เป่าจีเป้ย์ข่านลอบโจมตีจักรกลดวงดาวลาดตระเวนแลกกับมื้อเย็นดี ๆ มื้อหนึ่ง มาจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้กินอะไร

ท้องร้องครวญครางมาตั้งนานแล้ว อดทนมาจนถึงป่านนี้

เป่าจีเป้ย์ข่านก็เหมือนกัน ในท้องดังโกร๊กกร๊ากราวกับอวัยวะภายในกำลังพลิกคว่ำ แต่เขาซื่อบื้อทึ่ม ร่างกายก็แข็งแรง เป็นพวกขี้หลงขี้ลืมที่หิวหน่อยก็ไม่รู้สึกตัว

ไม่เหมือนเกาจื่อเจียรูปร่างเพรียวบาง กินนิดเดียวก็อิ่ม และหิวเร็วพอ ๆ กัน

“ไม่ไป”